**Dagboek van Lotte de Vries**
Vandaag kwam mijn man thuis, nog voordat hij zijn jas uitdeed of zijn schoenen uittrok, en riep meteen: Lotte! We moeten praten. Zijn ogen stonden wijd open, alsof hij net de loterij had gewonnen. Ik ben verliefd.
*Daar gaan we,* dacht ik. *Een midlifecrisis in ons gezin. Welkom.* Maar ik zei niets en keek hem alleen maar aan, iets wat ik jaren niet meer had gedaan.
Ze zeggen dat je leven aan je voorbijflitst voor je doodgaat, maar nu zag ik alleen maar ons verhaal. We hadden elkaar online ontmoet, een beetje cliché. Ik was toen 33, hij net iets te lang voor mijn smaak, maar we pasten toch bij elkaar. Ik herinner me niet meer wie het eerste bericht stuurde, maar de zijne was beschaafd en een tikkeltje zelfspotachtigprecies mijn soort humor. Op die leeftijd, met een gemiddeld uiterlijk, had ik geen illusies over de huwelijksmarkt. Dus ik besloot bij de eerste date mijn haar op te steken, een roze bril op te zetten (figuurlijk), mijn mooiste lingerie aan te trekken, en wat zelfgemaakte koekjes in mijn tas te stoppen.
Het klikte meteen. Binnen een half jaar vroeg hij me ten huwelijk, vooral dankzij onze ouders, die wanhopig op zoek waren naar kleinkinderen. We trouwden snel, bang dat een van ons nog van gedachten zou veranderen.
We hadden een goed leven, vond ik. Geen tropische stormen van passie, maar een stabiel, warm klimaat met af en toe een lichte bries. Hij was een typische Hollanderpraktisch, recht door zee. Na een paar weken huwelijk liet hij de romantische empathische man-act vallen en bleek hij gewoon een hardwerkende, zorgzame vent in een oud joggingpak.
Ik, als vrouw van complexere aard, liet langzaam mijn mysterieuze, intelligente, sexy huisvrouw-imago varen. De zwangerschap hielp daarbijbinnen een jaar zat ik blij in een ochtendjas met een kop thee.
Het feit dat we allebei ons masker hadden afgezet, zonder dat de ander klaagde, overtuigde me dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Twee kinderen later dobberden we rustig door het leven. Onze ouders hielpen waar ze konden, we klommen langzaam op de carrièreladder, en we deden af en toe iets leuksaltijd binnen de marges van wat normaal is.
Twaalf jaar getrouwd, en geen spoor van ontrouw. Stel je voor: mijn man, die niet eens weet hoe hij een compliment moet geven, flirten met een ander? Ik moest grinniken bij de gedachte. Hij communiceerde vooral met zijn ogenik kon elke emotie aflezen: verbazing, tevredenheid, paniek. Nu stelde ik me voor hoe hij naar een of ander meisje staarde, zijn ogen steeds wijder opendraaiend…
Mijn keel werd droog. En hoe heet dit mysterieuze wezen?
Zijn ogen leken bijna uit zijn hoofd te springen. H-hoe hoe wist je dat het een dier was?! Hij graaide onder zijn shirt en haalde er een kleine grijze rat uit met roze oortjes en een snuffelend neusje. Kijk nou, ze is prachtig! Zo zacht, zo lief… ze lijkt precies op jou!
Ik hoorde niets meer. Ik keek naar mijn man, naar zijn nieuwe liefde, en voelde alleen maar geluk. Want hij was verliefd geworden op een ratje… dat sprekend op míj leek.
