Weet je wat? We hebben het slot moeten vervangen zodat mijn schoonmoeder niet meer zomaar bij ons binnen kon lopen alsof het haar eigen huis was.
Mijn man en ik zijn nu een jaar getrouwd. Zijn moeder kan er maar niet aan wennen dat hij een keuze heeft gemaakt die niet in haar plaatje past. Zij droomde ervan dat hij zou trouwen met de dochter van een miljardair, zodat hij in luxe kon baden en haar mee zou nemen in dat gouden leven. Waar die ambities vandaan komen? Geen idee. Wij hebben gewoon een normaal inkomen: in het begin moesten we even de broekriem aanhalen en een lening afsluiten. Nu wonen we in mijn studio en verhuren we ons nieuwe appartement. Ons volgende doel is een auto. Kortom, we leven zoals de meeste jonge stellen. Geen gekke dingen, maar we komen ook niet om van de honger.
Mijn schoonmoeder weigert echter de realiteit te accepteren en blijft vasthouden aan haar fantasieën. Ze geeft niet op en doet er alles aan om ons huwelijk te saboteren. Haar methodes zijn behoorlijk creatief: ze smeerde lippenstift op de overhemden van mijn man, zijn kleding rook naar damesparfum, en in mijn tas vond ik opeens condooms. Natuurlijk eindigde dat elke keer in ruzies, wantrouwen en geschreeuw. Gelukkig kwamen we er steeds achter, maar het liet wel zijn sporen na.
Onlangs moest mijn man een paar maanden naar een andere stad voor de opening van een nieuwe vestiging. Een mooie kans voor zijn carrière, dus we zeiden ja. Hij vertrok, ik bleef achter, en alles liep gesmeerd.
Tot ik een paar dagen later rare dingen opmerkte: spullen die van plek waren veranderd, kasten die waren doorzocht. Eerst dacht ik dat mijn man even langs was geweest om iets op te halen, want het is niet ver. Ik belde hem hij was verbaasd en zweerde dat hij niet terug was geweest. Een uur later belde hij terug, met een donkere stem. Hij vermoedde dat het zijn moeder was. Voor zijn reis had hij haar onze sleutels gegeven “voor het geval dat” en was vergeten ze terug te vragen.
De volgende dag nam ik een vrije dag en liet meteen de sloten vervangen. Ik zei tegen mijn man: als hij ooit nog onze sleutels aan iemand geeft, slaapt hij op de gang. Die avond lag alles weer op zijn plaats. Dus het was inderdaad zij. Ik doorzocht de kasten en toen vond ik een minicamera verstopt bovenop een plank.
Ik belde mijn man meteen. Hij zweeg even en barstte toen in lachen uit echt te gek voor woorden. Ik controleerde het hele appartement, maar gelukkig vond ik niets anders. Geen drama, mijn man vroeg me te wachten tot hij terug was om het zelf op te lossen.
En raad eens? De volgende dag belde mijn schoonmoeder. Ze had vastgemerkt dat haar sleutels niet meer werkten en wilde binnenkomen. Ze vroeg of ik thuis was, zogenaamd “voor een kopje thee”. Ik zei van niet, maar dat we vast nog wel eens thee zouden drinken. Een halfuur later hoorde ik van mijn man dat ze bij hem had geklaagd dat ik ergens rondhing en het huis leeg was.
We moesten er bijna om lachen. We begonnen te wedden op welke smoes ze nu weer zou verzinnen om binnen te komen. En ze stelde niet teleur: ze belde meerdere keren per dag een pakketje dat per ongeluk bij ons was bezorgd, haar bril die ze vergeten was, of gewoon om ons broodjes te brengen.
Toen mijn man terugkwam, kondigde ze meteen aan dat ze “op visite” kwam. We wachtten haar op. Ze arriveerde met een zak broodjes, deed alsof ze haar handen ging wassen maar ging meteen naar de slaapkamer. Wij achter haar aan, natuurlijk. En daar betrapten we haar terwijl ze in de kast zat te rommelen. Ze stam
